.........

Πάνε μέρες τώρα που έχω τσακωθεί με το ημερολόγιο μου.Το μολύβι μου με την καλογυαλισμένη και ολοκαίνουρια-καλά-ξυσμένη-μύτη με κοιτά με απορία.Τα βιβλία μου, έχουν αγκαλιάσει τους σελιδοδείκτες που έχω σπρώξει με βια σχεδόν στα σωθικά τους.Δεν μου προκαλούν πια καμία εντύπωση.

Σκέψεις,λέξεις,ιδέες έχουν σκορπίσει εδω και εκεί μέσα στο μυαλό μου και δεν υπακούν πια.Στην αρχή με ξένισε όλο αυτό.Μετά ζόρισα το μυαλό μου να σκεφτεί.

''Γιατί μου συμβαίνει αυτό;''

Δεν πήρα καμία απάντηση.Τίποτα.Ενα μικρό πνιχτό γελάκι μόνο.Εκεί σε μια ξεχασμένη μου άκρη.Εκεί που είχα ξεχάσει..εμένα.Και τον ελεύθερο χρόνο μου.Και ενω αναρωτιόμουν τι πραγματικά είναι όλα αυτά...ξαφνικά ενας προβολέας με τυφλώνει.

via

Ενα κορίτσι.Που ξυπνά απο τα άγρια χαράματα.Ετοιμάζει πρωινό,σιδερώνει τη φόρμα της γυμναστικής.Μετά ποδοβολητά.Το σπίτι γεμίζει με ζωή.Λίγες καλημέρες.Τα παιδιά της.Ετοιμάζεται σχεδόν τρέχοντας.Ίσα που προλαβαίνει να σκουπίσει τα ψίχουλα που γαντζώθηκαν πάνω στο λευκό της μπλουζάκι.Ψάχνει να βρει τα κλειδιά της..Ξαφνικά συνειδητοποιεί οτι τα κρατούσε.''Ελάτε κορίτσια,θα αργήσουμε..''Κατεβαίνουν τρέχοντας τις σκάλες.Ο χρόνος πίσω τους κυνηγά.Αφού περάσει απο το σχολείο,βάζει πλώρη για το καθιερωμένο μάθημα γιόγκα.Η μοναδική κατάδική της ώρα.Χαλαρώνει.Αναπνέει βαθιά.Η εικόνα της ήμερης θάλασσας,διώχνει τις μαύρες σκέψεις που φτερουγίζουν.

Επιστροφή στο σπίτι.Συγυρίζει,μαγειρεύει και ταυτόχρονα τακτοποιεί εκκρεμότητες απο το τηλέφωνο.Ο χρόνος,αδυσώπητος,την καταδιώκει.Το μεσημέρι μαζεύονται όλοι γύρω απο το τραπέζι.Τους ακούει που τιτιβίζουν.Εκείνη χαμένη στις σκέψεις της.Κοιτάζει εξω απο το παράθυρο.Το βλέμμα χα'ι'δεύει το ξέφτι της θάλασσας...''τι λες και εσυ μαμά;''μια ερώτηση χοροπηδά πάνω στο τραπέζι..κουνάει καταφατικά το κεφάλι της.

Μαζεύει γρήγορα το τραπέζι.Κοιτάζει το ρολόι και ξεφυσά απελπισμένη.''Πάλι θα αργήσω''..σκέφτεται και τρέχει ακόμη πιο γρήγορα.Στο δρόμο προς τη δουλειά,το ραδιόφωνο της κάνει καλή παρέα.

Deadlines,υποχρεώσεις,ραντεβού,χαρτιά..χαρτιά..πόσα ακόμα θα την κυνηγούν;

Το τηλέφωνο χτυπά σαν δαιμονισμένο..''Μαμά,πονάει λίγο ο λαιμός μου..νομίζω έχω πυρετό''..

Δίνει τις απαραίτητες οδηγίες.Κλείνει το τηλέφωνο και σκουπίζει ενα σκουπιδάκι που μπήκε στα μάτια της.Απο τότε που θυμάται τον εαυτό της σαν μαμά,σχεδόν ποτέ δεν ήταν δίπλα στα παιδιά της όταν δεν αισθάνονταν καλά.Αυτή η δουλειά,πάντα ήταν σαν τοίχος μπροστά της.''Για ενα καλύτερο αύριο..Για να μην σας λείψει τίποτα..''Πάντα αυτό ήταν το ''χαπάκι''της.

Τα σκέφτεται τώρα και της έρχεται να γελάσει δυνατά.Με πίκρα.Με πόνο..

''Τόσα χαμένα χρόνια..Και το αποτέλεσμα..ποιο...μου λες;''

Σέρνει τα βήματα της ως το γραφείο της.Διορθώνει λίγο το καρφιτσωμένο -σαν-να-μην-τρέχει-τίποτα-χαμόγελο της..

Οι ώρες,της χτυπάνε μια μια το κεφάλι.Η επιστροφή στο σπίτι γίνεται αργά το βράδυ.Ενα ελαφρύ,παιχνιδιάρικο αεράκι που τρυπώνει απο το ανοιχτό παράθυρο,θέλει να παίξει με τα μαλλιά της.Εκείνη το αφήνει.Κάτι της ψιθυρίζει στο αυτί.Εκείνη γελά.Αθώα..παιδικά..Αισθάνεται μικρούλα.Στη ζεστή,γεμάτη θαλπωρή αγκαλιά της μητέρας της.Εκεί που τίποτα δεν μπορούσε να την βλάψει.Κοιτάζει τα αστέρια.Πόσες ιστορίες άραγε έχουν να της πουν;Γλυκόπικρες,παραμυθένιες..Σκέφτεται να της εκμυστηρευτεί στο ιστολόγιο της.Μα δεν βρίσκει το κουράγιο.Το έχει αφήσει να αιωρείται στη μπλογκόσφαιρα.Να ταξιδέψει για λίγο μακριά της..Να κόψει τον ομφάλιο λώρο που την έδενε μαζί του.

Στρίβει στο μικρό γνώριμο πια δρομάκι.Σε λίγα λεπτά απο τώρα,θα βρίσκεται στις αγκαλιές των παιδιών της.Εκεί που θα κρυφτεί.Θα ''μυρίσει''το άρωμα της δικής της μανούλας και θα νιώσει ασφαλής και ευτυχισμένη..όπως τότε..Στέλνει μια βουβή καληνύχτα στα αστέρια.Κλείνει το μάτι στο αεράκι που της κράτησε συντροφιά και γυρίζει το κλειδί στην πόρτα..Μια ακόμη μέρα,φτάνει στο τέλος της..''

via

..ο προβολέας κλείνει το ίδιο ξαφνικά όπως άνοιξε.Μένω να κοιτάζω το κενό σαν υπνωτισμένη.Ρίγη διαπερνούν το κορμί μου και σφίγγω τη ζακέτα μου.Χαμηλώνω τα μάτια.Αυτό το κορίτσι.Αυτή η τόσο κουρασμένη ψυχή της.Να ψάχνει μέρος να ξαποστάσει και να μη βρίσκει.Πόσες ομοιότητες..πόσα κοινά..τα μεγάλα-χαμογελαστά κάποτε-μάτια της.Οι σκυφτοί ώμοι.

Δεν είναι καθόλου ωραίο τελικά να βλέπεις με το ζόρι τα λάθη σου.Τη ζωή σου.Να έχεις ενα προβολέα που θα φωτίσει κάθε σκοτεινιά της.

Το μολύβι,ακόμη με κοιτά παραπονεμένο.Ακουμπάω απαλά την άκρη του.Εκείνο σαν να το καταλαβαίνει,έρχεται και κουρνιάζει στη χούφτα μου.Μπλέκει με τα δάχτυλά μου και μου λέει..

''Ελα,κάνε αυτό που ξέρεις.Βάλε στη σειρά τα συναισθήματα σου.Μη τα φοβάσαι μικρή.Είναι κομμάτι σου..''

πι.ες.ούτε εναν τίτλο της προκοπής δεν μπόρεσα να βάλω..έχεις καμία ιδέα;

μια ιστορία θα σου πω..(η συνέχεια)

..και οι μέρες που κυλούσαν είχαν άλλο χρώμα..Άλλη γεύση..Αυτή της ελευθερίας.Συνέχιζε να κάνει τις ίδιες πάντα κινήσεις,μα με ενα πιο γρήγορο και ζωντανό ρυθμό.Οι σκέψεις της έτρεχαν γοργά όλη τη μέρα..Μα τις νύχτες, εκείνη έκλεβε λίγες απο τις ώρες της..Όταν όλοι ταξίδευαν στη γη των ονείρων εκείνη γυάλιζε τα φτερά της και πετούσε..Κατάστρωνε σχέδια,ζωγράφιζε πλάνα και γέμιζε τα πνευμόνια της με αισιοδοξία.''Θα τα καταφέρω''..ψιθύριζε στην αρχή,μα όσο ο καιρός περνούσε το φώναζε ολοένα και δυνατότερα..Για να το μάθουν όλοι.Για να το ακούει και εκείνη..

Και είχε πάντα στο νου εκείνο το κορίτσι.Να αναβοσβήνει η μορφή της και να της δίνει κουράγιο..Κάποιες άλλες φορές όμως,εκείνη η φιγούρα αχνοφαίνονταν.Δεν ήταν λίγες και οι στιγμές που πίστευε οτι όλο αυτό απλώς το είχε πλάσει η μοίρα της για να παίξει μαζί της.Να της χαρίσει φρούδες ελπίδες και μετά να την πετάξει στην άκρη του δρόμου σαν ενα άχρηστο πρώην γυαλιστερό χαρτάκι..Μα όσο και αν ενα κομμάτι της,σκεφτόταν αυτό,ενα άλλο μικρότερο ίσως, την έσπρωχνε απαλά.Της έκλεινε τα αυτιά και την προκαλούσε να παίξει τον άσσο που έκρυβε στο μανίκι της.
Και αυτή πείσμωνε.Δεν ήθελε να γυρίσει πάλι πίσω.Στην αφετηρία.Τουλάχιστον οχι χωρίς να δουλέψει σκληρά για το αντίθετο.

Έτσι και έγινε..Άφησε τον εαυτό της ελεύθερο να τον πάρει μαζί του το ένστικτο της.Να τολμήσει να κολυμπήσει σε βαθιά και άγνωστα νερά.Να εμπιστευτεί και να χαρίσει την εμπιστοσύνη της,εκεί όπου την είχαν ανάγκη..Δεν ήταν πια καχύποπτη.Ήξερε οτι οι πραγματικοί φίλοι θα είχαν ήδη το κλειδί για να ανοίξουν την πορτούλα της καρδιάς της.Δεν θα χρειαζόταν να την έχει εκείνη συνέχεια ορθάνοιχτη.Έτσι θα γλίτωνε και απο τα θεριά που κατασπάραζαν και απο ενα κομματάκι κάθε φορά που έκανε το λάθος και κοίταζε αλλού.
Δεν ήταν πια δειλή.Θα τολμούσε να κάνει την πιο απίθανη επιθυμία της πραγματικότητα.Δεν θα άφηνε τίποτα για αύριο.Το εδω και τώρα,είναι πιο συναρπαστικό άλλωστε.Το μετά,φάνταζε τόσο αβέβαιο.Και εκείνη ήθελε να πατάει γερά στη γη.Γιαυτό πέταξε τα βαριά παπούτσια που φορούσε εδω και χρόνια και είχαν γίνει ενα με το σώμα της..Για να τρέξει.Στην αγκαλιά που της πρόσφερε το μέλλον της..
Άρχισε πάλι να γράφει ιστορίες.Δυνατές,γλυκόπικρες,ζεστές.Να δίνει ζωή στους ήρωες της.Να χρωματίζει τις φωνές τους και να τους ντύνει με αισιόδοξα ρούχα.
Παρατηρούσε πια το κάθετι γύρω της.Τις μικρές πεταλουδίτσες που χοροπηδούσαν δεξιά και αριστερά,τον παχουλό ήλιο που σκόρπιζε καυτές αγκαλιές, το ασημένιο ερωτευμένο φεγγάρι..
...και ξαφνικά όλα μαζί ήρθαν και προστέθηκαν στον ολόλευκο καμβά της.Και απέκτησαν νόημα και ουσία.

Μα πως και της ξέφυγαν όλα αυτά στο παρελθόν,μου λες;
''Είδες τι κάνει ενα κορίτσι;''της ψιθύρισε ενα μικρό αστέρι που της έκανε συντροφιά κάθε βράδυ..και εκείνη κούνησε το κεφάλι,αφήνοντας ενα χαμόγελο να σκαρφαλώσει σε εκείνο τον καινούριο φίλο..
''Ενα μικρό ευχαριστώ'',του φώναξε και εκείνο έκρυψε το μικρό χαμόγελο, στον κόρφο του.
Αποφάσισε να μην βιάζεται πια να μεγαλώσει.Να επιτρέψει στο χρόνο να κάνει ανενόχλητος τα δικά του μαγικά.Χωρίς άγχος.Με έναν όρο,όμως.Να την αφήνει να νανουρίζει τις νύχτες εκείνο το μικρό κορίτσι που κρύβει μέσα της.Να το αφήνει να σουλατσάρει ανενόχλητο στα σοκάκια της ζωής της.Να  λούζει τα χρυσαφένια της μαλλιά,να τα χτενίζει απαλά και να τα αφήνει να στραφταλίζουν στο δρόμο του φεγγαριού.Να της φοράει χρωματιστούς φιόγκους,να της στέλνει μια αγκαλιά απο φιλιά!

Και εκείνο να της υπενθυμίζει πάντα..
''Συνέχισε,μπορείς και πρέπει να τα καταφέρεις..εγω είμαι εδω..να σου κρατώ το χέρι..και εσυ να μου χαρίζεις όμορφα φεγγαρένια όνειρα..για όσο..για πάντα!''

Tέλος*

μια ιστορία θα σου πω..

Aν ρίξεις μια φευγαλέα ματιά στη ζωή της,δείχνει να τα έχει όλα.Σπίτι,δουλειά,οικογένεια και ενα ικανοποιητικό εισόδημα που μπορεί να σβήσει υποχρεώσεις απο το μπλοκάκι του μήνα.Η εμφάνιση της ποτέ δεν την πρόδωσε.Κάποιοι την χαρακτηρίζουν όμορφη,κάποιοι άλλοι συμπαθητική.Της αρέσει να αναδεικνύει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα της χαρίσουν μια θέση στη μνήμη.Η ζωή της,ενα καλοκουρδισμένο ρολόι.Σήμερα κάνει ακριβώς τα ίδια πράγματα που έκανε και εχθές,προχθές,πριν ενα χρόνο..ίσως και απο τότε που θυμάται τον εαυτό της.Κανένα παράπονο δεν προφταίνει να ανέβει στα χείλη της.Το πνίγουν οι τύψεις.Τη λέξη ''αχάριστη''φρόντισε να τη σβήσει απο το λεξικό της εδω και πάρα πολλά χρόνια.Ήταν πάντα το αγαπημένο παιδί.Αργότερα οι ρόλοι αυξήθηκαν.Έγινε η αγαπημένη σύζυγος,σύντροφος,μάνα,φίλη..
Παντρεύτηκε απο εναν έρωτα τρελό που πρόλαβε και σάρωσε στο πέρασμα του,όλα εκείνα τα μικρά χαριτωμένα που υπήρχαν στη λίστα της.Ταξίδια,εμπειρίες..και άλλα τόσα.Τα έκανε να φαίνονται τόσο ασήμαντα,μικροσκοπικά.Kανένας να μη θέλει  να ασχοληθεί μαζί τους..

Και τα χρόνια περνούσαν.Και εκείνη να παίζει τόσους ρόλους στο θέατρο της ζωής της.Τα λόγια,τις κινήσεις,ακόμα και τις αναπνοές που έπρεπε να ρουφήξει πριν ξεστομίσει τις ατάκες της,τα ήξερε όλα.Ακόμα και με κλειστά μάτια.Και ήταν καλή σε αυτό..Ω,ναι!
Και τα χρόνια περνούσαν.Και όλα εκείνα που αρχικά της φαίνονταν μηδαμινά,ξάφνου έγιναν τεράστια.Σκέπαζαν με τον ίσκιο τους τη ζωή της.Μα δεν τολμούσε να παραδεχθεί οτι ήταν πάντα εκεί δίπλα της.Ακόμα και τα βράδια λίγο πριν κλείσει τα μάτια,εκείνα κάρφωναν το βλέμμα τους στην ψυχή της.Και την μάτωναν..
Να μιλήσει σε κάποιον..ούτε λόγος..Θα την περνούσαν για τρελή οπωσδήποτε..
Όλοι έχουν φτιάξει τη ζωή τους  μέσα σε ενα όμορφο παραγεμισμένο μπαλόνι..Ενα τσακ και θα γίνονταν όλα αέρας..Αυτό που γνώριζε καλά απο την επαφή μαζί τους είναι οτι όλα τα είχαν λογαριάσει καλά, μα τη σκέψη και το νου τους το είχαν ρυθμίσει λάθος.Και δεν υπήρχε χρόνος τώρα για μια επανεκκίνηση..

Μετά ήταν και εκείνες οι άλλες φορές.Που αισθανόταν οτι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα σωστά.Πάντα και παντού θα υπήρχαν κάποιοι άλλοι που θα ήταν σοφότεροι και πιο ικανοί.
Και άφηνε τη ζωή της να κυλά..''Που να τρέχεις τώρα;'' της φώναζε η λογική..
Πέρασαν άλλωστε τα χρόνια της νιότης.Τα χρόνια που όσα λάθη και αν έκανε θα τα φόρτωναν στην παρορμητικότητα και όχι στις λάθος επιλογές της....
Και βούλιαζε σε μια κινούμενη άμμο..Αυτή που εκείνη άθελα της και χωρίς να το ξέρει είχε φτιάξει..
Ωσπου κάποιο καλοκαίρι,ενα κορίτσι της χάρισε λίγη δροσιά απο τα νιάτα της.Την μπόλιασε με φρέσκιες ιδέες και πολλά ''μπορείς'',''θα τα καταφέρεις'',γιατί δεν προσπαθείς ακόμη μια φορά;''..
Το μαγικό κλειδάκι της επιβράβευσης,άνοιξε ξαφνικά όλες τις πόρτες και ενας αέρας,αλήτης,ξεσηκωτικός σάρωσε τη ζωή της και διέλυσε όλα τα σύννεφα αμφιβολίας που είχαν κάνει κατάληψη στον ουρανό της..

Έγραψε στο κιτρινισμένο χαρτί των παιδικών της χρόνων όλα εκείνα που έπρεπε να γίνουν άμεσα.Όλες εκείνες οι ιδέες που είχαν σκουριάσει απο την πολυκαιρία,λαδώθηκαν,τρίφτηκαν και βγήκαν στον ήλιο να στεγνώσουν και να καταστρώσουν σχέδια..Τίναξε δυο και τρεις φορές τα σεντόνια των ονείρων της και τα ψέκασε με αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση..
''Κοίτα τι μπορεί να κάνει ενα κορίτσι ε;''σκέφτηκε..και στρώθηκε στη δουλειά ανασκουμπωμένη..

συνεχίζεται...

παιχνίδια του μυαλού*

Σου έχει τύχει ποτέ να σκαρφίζεται το μυαλό σου τις πιο συναρπαστικές ιδέες,στις πιο απίθανες στιγμές;
Σου έχει τύχει να περπατάς στο δρόμο και να σου εμφανίζονται έτσι απλά λέξεις και φράσεις;
Πόσες και πόσες φορές ευχόμουν να είχα ενα σημειωματάριο για να μπορούσα να μεταφέρω όλα εκείνα που η ψυχή υπαγορεύει..

weheartit

Να,μια τέτοια στιγμή ήταν και η σημερινή.
Οδηγώντας ανέμελη προς το σπίτι,αισθάνθηκα ενα παράξενο βουητό μες στο μυαλό μου..Οι λέξεις σαν στρατιωτάκια έμπαιναν στη σειρά και σχημάτιζαν προτάσεις.Χωρίς να μπορώ να βρω μολύβι και χαρτί,έστεκα αμέτοχη,βλέποντας σκηνικά ολόκληρα να στήνονται μπροστά μου.Οι σκέψεις μου θα ορκιζόμουν οτι μπορούσαν να συναγωνιστούν την ταχύτητα του φωτός.Είναι απο εκείνες τις ''γόνιμες''ημέρες του μυαλού.Ουσιαστικά,επίθετα,ρήματα χόρευαν ξέφρενα εμπρός τα μάτια του μυαλού μου,βγάζοντας μου τη γλώσσα επιδεικτικά.Και όσο προσπαθούσα να ''φωτογραφίσω',να κλέψω λίγη απο τη μαγεία τους για να μπορέσω να τις επεξεργαστώ αργότερα με την ησυχία μου,μόλις άγγιξα το πληκτρολόγιο,έγιναν αστερόσκονη.
Και έτσι χάνονται ολόκληρες ιστορίες,παραμύθια,σκέψεις μέσα στο χρονοχώρο..
Δεν με νοιάζει και πολύ όμως.
Είμαι ευτυχισμένη,που έζησα έστω και λίγο απο το πυροτέχνημα τους..
Kαλημέραααα*

fairytale #1:"αρκεί να το θες"

Το περσινό παραμύθι μου,ντύθηκε με ήχο και εικόνες για  να κρατήσει παρέα σε εσένα ή σε κάποιον μικρό φίλο που πιθανόν να έχεις κοντά σου.
Φτιάξε μια ζεστή σοκολάτα και ταξίδεψε μαζί μου μέσα απο αυτό το παραμύθι στη μαγική χώρα του Άγιου Βασίλη..


υ.γ.1 και μην ξεχνάς..όλα μπορούν να συμβούν,αρκεί να το πιστέψεις πραγματικά!
υ.γ.2 οι φωτογραφίες είναι από το weheartit.com.

ο χαρταετός...

Έχω φτιάξει καφέ απο το απόγευμα και είναι περασμένες εννιά.Έχω ανάψει πολλά κεριά.Το άρωμα τους,πλημμυρίζει το χώρο.Μόνη στο σπίτι.Ηρεμία.Μερικές ώρες κατάδικές μου.
Ακούω μουσική.Ονειρεύομαι.Φαντάζομαι ενα γλυκό μέλλον.Φτιάχνω με το μυαλό μου, εναν πολύχρωμο χαρταετό και τον αφήνω ελεύθερο.Να πετάξει ως τα πιο ψηλά πατώματα του ουρανού.Να πάει πεσκέσι στο Θεο.
Να Του ζητήσει χάρη.Να Τον μαλώσει..

''Όλα τα μέτρησες,Θεε μου,μα την ψυχή μου,γιατί τη στρίμωξες σε ενα σωματάκι τόσο δα;Γιατί δεν την άφησες λέφτερη;Να φεύγει και να γυρνά όποτε εκείνη θέλει.Να μην ξέρει ''πρέπει''και ''μη''..Γιατί της έδωσες νου και γνώση;Γιατί την έμαθες να ακούει και να υπακούει;

Προσπαθώ να της καρφιτσώσω δυο πελώρια φτερά,μα της τα βγάζουν μεμιάς.Προσπαθώ να της δείξω πως να πετάει ψηλά,μα δεν βαστάνε τα πόδια της..''Δεν μπορώ''μου λέει..''Τόσες και τόσες φορές το προσπάθησα,μα δεν τα κατάφερα.Koυράστηκα...Άσε με στη γωνιά μου,ήσυχη!''με μαλώνει..

Γιατί Θεε μου,δεν τη λυπάσαι;Δεν την βλέπεις που τριγυρίζει σαν φάντασμα τις μαύρες νύχτες,φορώντας το μακρύ νυχτικό της;Προσπαθεί να κρύψει τις πληγές της.Καλοπιάνει το ασημένιο φεγγάρι,στέλνοντας του τα φιλιά της.Και αυτό προσπαθεί με τα γιατροσόφια του,να της γιάνει τις πληγές της.

Και εκείνα τα πελώρια φτερά,σαπίζουν ξεχασμένα σε μια άκρη της ζωής.Ξεφτίζουν χάνοντας την ομορφιά της νιότης τους.

Μα μη νομίζεις Θεε μου οτι δεν τα βλέπει.Κάθε βράδυ μες τη σιωπή της νύχτας,εκείνη κλαίει.Ανακατεμένα τα δάκρυα με τα λυτά μαλλιά της,γίνονται αστέρια στον ουρανό.Βλέπεις πόσα αστέρια έχει ο ουρανός σου,Θεε μου;
Είναι τα δώρα της..Τα δώρα όλων εκείνων των ψυχών που σέρνουν αργά και βασανιστικά τα βήματα τους,τις παγωμένες νύχτες..

''Μη κλαις''της ψιθυρίζει ο Αυγερινός.''Είσαι η πιο όμορφη ψυχή που έχω δει απο εδω πάνω''.Τη ραντίζει με τα γλυκόλογα του.Προσπαθεί να την καλοπιάσει.Μα εκείνη του γυρίζει την πλάτη.

Τριγυρίζει βουβή,μες τα όνειρα,προσπαθώντας να πιαστεί απο μια ξεχασμένη ελπίδα.Απο ενα πολύχρωμο χαρταετό,που στέλνει πεσκέσια στο Θεό.

για ενα μικρό κορίτσι..

''Άραγε..
...πόσα όνειρα έχουν γαντζωθεί επάνω σου;
..πόσες θάλασσες έχουν αφουγκραστεί την αναπνοή σου;
..πόσες νύχτες έχουν σκεπάσει τους εφιάλτες σου..
..και πόσα ξημερώματα έχουν φιλήσει τα δάκρυα σου;

..πόσα σεντόνια έχουν σκεπάσει τη γύμνια της ψυχής σου;
..πόσες νότες έχουν τραγουδήσει τον καημό σου..
..πόσα λεπτά έχουν μετρήσει το φευγιό σου..
..πόσα καλοκαίρια έχουν χαράξει το όνομα σου..
..και πόσοι χειμώνες έχουν λιώσει πάνω στη καρδιά σου;

..πόσοι άγγελοι έχουν χαρίσει τη ζωή τους όλη,στα πόδια σου..
και πόσοι άραγε έχουν λερώσει με τη παρουσία τους το χαλάκι της ύπαρξης σου;

Μα, μη φοβάσαι μικρό κορίτσι..
Υπάρχουν και άλλοι τόσοι,που θα στρώσουν με ροδοπέταλα τα ίχνη στην άμμο της υπόλοιπης ζωής σου..''

για σενα,που έφυγες νωρίς...

Απο το πρωί αισθάνομαι εκείνο το γνώριμο σφίξιμο στο στήθος.Λες και κάποιος πέταξε μια μεγάλη πέτρα και την άφησε εκεί.Ενα τεράστιο κενό που ούτε ο χρόνος δεν μπορεί να καλύψει.Πόσα δάκρυα προσπάθησαν να ποτίσουν το διάβα του;Πόσες νύχτες και πόσες μοναχικές μέρες,πέρασαν;''Ο χρόνος τα γιατρεύει όλα'',μου είπαν τότε.Μα,δεν νομίζω οτι μπορεί να γιατρέψει τη μοναξιά.Την απώλεια.Τα λεπτά,τις εβδομάδες,τα χρόνια,που έχω να ακούσω τη φωνή σου.
''Γιατί έφυγες νωρίς;''του φωνάζω,μέσα στους λυγμούς μου!

Είναι μια τέτοια νύχτα,που θέλω την αγκαλιά του.''Δεν πρόλαβα να σου πω ούτε ενα γεια.Με άφησες μόνη. Ενα κοριτσάκι,ανάμεσα στα λιοντάρια.''
Υπάρχουν φορές που τα όνειρα μου γεμίζουν με την παρουσία του.Τον φέρνουν ολοζώντανο μπροστά μου.Προσπαθεί να εξηγήσει.Να μου πει.
''Σώθηκε το λαδάκι μου.Κουράστηκα.Άνοιξα τα φτερά μου,να πετάξω στο σύμπαν.Να γίνω ενα μαζί του.''
Γιατί με άφησες;..του φωνάζω ξανά.''
''Δεν σε άφησα.Είμαι πάντα εδω μαζί σου.Μέσα στα μάτια σου που έχουν το χρώμα του κάστανου.Όταν με θέλεις,θα έρχεσαι να στριμώχνεσαι μέσα στην αγκαλιά μου.Όπως έκανες τότε.Όπως έκανες πάντα.Εκεί που κανένας κόσμος δεν χωράει,παρά μόνο ο δικός μας.Εκεί που καμία κακία,δεν βρίσκει ίσκιο.Παρά μόνο εσυ,μικρή μου.Για μένα θα είσαι πάντα το κοριτσάκι μου.Δεν φεύγει κανείς απο κοντά μας.Παρά μόνο αν του δείξουμε την έξοδο,εμείς. Εγω θα είμαι τριγύρω.Στα λουλούδια που ανθίζουν στα παρτέρια σου.Στα πουλιά που σου στέλνουν την καλημέρα τους.Στη θάλασσα,που κρατάει στην παλάμη της τα μυστικά σου.Στον αγέρα που λατρεύουν τα σπλάχνα σου.''
''Πόσο μου λείπεις''..του φωνάζω.''Πίστευα οτι θα ζήσεις αιώνια''
''Μα ζω!.Μέσα στην καρδιά σου.Στο αίμα σου,κυλάει το δικό μου.Στα κύτταρα  σου,που έχουν τη μορφή μου.''
''Αχ,πατερούλη!Όμορφα που τα λες!''Τον κοιτάζω με λατρεία.Λουσμένος στο φως,μοιάζει τόσο νεος!''Πόσο όμορφος είσαι!''
''Είμαι όμορφος,γιατί με αγαπάς.Ζω,γιατί με σκέφτεσαι,Είμαι εδω για σενα.Για όσο χωράω στα όνειρα σου.''
Θυμάμαι όταν πήγαινα να τους δω,η μαμά μου έτρεχε να με προυπαντήσει.Να μου βάλει στο καλό της πιάτο,το φαγάκι της ημέρας.''Να φάω λιγάκι.Να στηλωθώ''
''Άσε το παιδί,γυναίκα,να μας πει.Κάτι το βασανίζει..''
Αχ,πατερούλη.''Πόσα ξέρεις''του φώναζε η λαβωμένη ψυχή μου.
Με κοίταζε με εκείνα τα υγρά μάτια.Δεν χρειαζόταν καμία λέξη να έρθει στη συντροφιά μας.Όλα τα έλεγαν εκείνα τα μάτια.Τα πελώρια,τα καθαρά.Εκείνα,στο χρώμα του κάστανου.
Περνώντας τα χρόνια,ολοένα και σου μοιάζω περισσότερο.Η αισιοδοξία σου,η υπομονή σου,το πείσμα σου,η γαλήνη σου.Να βοηθάς χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα.Να σου δίνουν χαστούκι και εσυ να γυρίζεις και το άλλο μάγουλο.
Αχ,πατερούλη.
Ακόμα και εκείνα τα μάτια,είναι τα ίδια.Τα υγρά.Τα πελώρια.Στο χρώμα του κάστανου,που πάντα αγαπούσες..
Σε αγαπώ,πατέρα!!
Πολύ και για πάντα!

To κείμενο μου,στο'' Lost Athenians.eu''

Πριν λίγες ημέρες έλαβα ενα μέιλ,απο ενα καινούριο site:Lost Athenians,που αξίζει να επισκευθείς,γιατί είναι φρέσκο και νεανικό..Η oμάδα που το απαρτίζει φαίνεται να είναι πολύ δημιουργική και γεμάτη κέφι..Μου ζητούσε λοιπόν να εγκαινιάσω μια στήλη του,γράφοντας με τον δικό μου τρόπο ενα κείμενο.Μου άρεσε η ιδέα πολύ,αν και ομολογώ δεν είχε χρειαστεί να γράψω ''κατα παραγγελία''στο παρελθόν.Δεν γνώριζα το θέμα,που θα έπρεπε να καλύψω,ούτε το ύφος της συγκεκριμένης στήλης..Το δεύτερο μέιλ,που έλαβα ήταν κατατοπιστικό..Θα ήταν διάφορες ιστορίες απο τους αναγνώστες,bloggers,που θα είχαν την ευκαιρία να μοιραστούν μαζί τους...O τίτλος της στήλης:''Lost thoughts''μου έδωσε έμπνευση..
Το κείμενο που φιγουράρει εκεί λοιπόν,το αφιερώνω σε εκείνους και στην ευκαιρία που μου έδωσαν..Tους εύχομαι ενα καλό και δυνατό ξεκίνημα και ενα δημιουργικό χειμώνα..Επίσης το χαρίζω και στους φίλους μου,που με επισκέπτονται εδω και με εμψυχώνουν χαρίζοντας ,μου όμορφα σχόλια!!Ελπίζω να σας αρέσει..

Lost Athenians.eu

Ενα ακόμη οχτάωρο,πέρασε στην ιστορία..
Αυτός ο μήνας,λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή,είχε να με διδάξει πολλά.Να με κάνει ,έστω και με το ζόρι,να δω λίγο πιο μακριά..Σε ενα πιο όμορφο αύριο.Πιο ήσυχο και απλό.
Μπαίνω στο αυτοκίνητο και πριν γυρίσω το κλειδί,ανοίγω δυνατά το ραδιόφωνο.Οι πρώτες νότες,κατακλύζουν το χώρο και τρέχοντας βγαίνουν απο τα ανοιχτά παράθυρα,αφου προσπάθησαν μάταια,να πάρουν μαζί τους και την τελευταία σκέψη.Σκεπάζουν με μανία,τον ήχο της μηχανής και κάνουν μασαζ,στα νεύρα μου..Πατάω σταθερά το γκάζι και απομακρύνομαι.Αισθάνομαι οτι έχω δυο κομμάτια.Το ενα,οδηγεί και το άλλο σκέφτεται.Σε λίγη ώρα,θα βρίσκομαι σπίτι.Μα δεν ξέρω αν θέλω.Τουλάχιστον όχι ακόμη..Δεν μπορώ με τίποτα,να αποβάλλω τόσο γρήγορα το βαρύ φορτίο της ημέρας,που μόλις πέρασε.Χρειάζομαι λίγα λεπτά ακόμη.Τα χέρια μου,λες και κατάλαβαν,στρίβουν το τιμόνι αριστερά.Βγαίνω απο τον κεντρικό δρόμο και η μυρωδιά της φύσης ερωτροτοπεί με τα ρουθούνια μου.Τα φώτα της πόλης,με χαιρετούν απομακρύνοντας τη βουή τους.Το τοπίο γνώριμο.Φρενάρω απότομα.Ανοίγω τα φώτα..Μικρές δεσμίδες φωτός,στήνουν χορό με τις πεταλούδες της νύχτας.Απόλυτη ησυχία....Είμαι μόνη.
Κατεβαίνω απο το αυτοκίνητο.Βγάζω τις γόβες μου.Το ολοκαίνουριο πεντικιούρ μου,βυθίζεται στην αφράτη άμμο.Λύνω τα μαλλιά μου και βγάζω το σακάκι μου.Νιώθω παιδί.Πλησιάζω τη θάλασσα και αφήνω τα δάχτυλα μου,να γευτούν λίγο απο την αλμύρα της.Ρουφάω αχόρταγα το άρωμα της.Μου θυμίζει την αγκαλιά της μητέρας μου.Κοιτάζω ψηλά.Την βλέπω να μου χαμογελά,ανάμεσα στα αστέρια..Κλείνω τα μάτια και τα δάκρυα,ανακατεύονται με τη μάσκαρα.Μου λερώνουν το λευκό μου πουκάμισο ζωγραφίζοντας μαύρα περιστέρια,μα ποιος νοιάζεται;Παίρνω το φεγγάρι αγκαλιά και ξαπλώνω στην άμμο.Το άρωμα μου,ανακατεύεται με το άρωμα αντηλιακού,που έχει απομείνει απο την παραλία μου.Αφήνω την ψυχή μου,να τρέξει,να παίξει με τα κυματάκια,να φτιάξει παλάτια απο άμμο.Απόψε θα την αφήσω ελεύθερη.Δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα της τα σκορπίσει το πρώτο κύμα της ημέρας.Δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα κλάψει,θα πονέσει,θα φωνάξει..Ούτε θα είναι η πρώτη φορά,που θα βρει απάνεμο στο λιμάνι μου.
Μα ξέρεις κάτι;Βαρέθηκα να περπατάω σκυφτή.Με την πλάτη στον τοίχο.Μάτωσαν τα πόδια μου,να περπατάω στις μύτες.Μην τυχόν και λερώσω με την παρουσία μου,την καρδιά κάποιου..Μην τυχόν και γελάσω λίγο παραπάνω απο ότι πρέπει..Απο όσο μπορείς να αντέξεις..
Τι αξία έχει η ζωή,αν δεν φας τα μούτρα σου,μωρε;Αν δεν έχεις κάποιον να χαρίσεις τα μάτια σου;Αν δεν έχεις κάποιον να μοιράσεις τα φιλιά σου;Τις νύχτες σου;Τους αναστεναγμούς σου;
Τι αξία έχει η ζωή,αν δεν φωνάξεις''Σ'αγαπώ'',σε εκείνον που σου γυρίζει την πλάτη;Σε εκείνον που κάνει την καρδιά σου να πονάει σε κάθε χτύπο της.Που ματώνει σε κάθε βλέμμα,σε κάθε λέξη;Και ας ξέρεις οτι δεν είναι για εσένα..Ποτέ δεν θα είναι..
''Μα πες μου''..ρωτάω τη νύχτα,''Αξίζει να πονάς για ενα αύριο;''..
Ενα γέλιο,σκίζει τη σιωπή..Ενα δυνατό γέλιο,τρυπώνει απο το ανοιχτό παράθυρο που έχει αφήσει το φεγγάρι και φτάνει μέχρι εδω..Γλυστράει πάνω στην άμμο και φτάνει ως τα πόδια μου..''Θα το μάθεις μόνη σου,γλυκειά μου.Όταν το τραίνο της δικής σου ζωής,φτάσει στο τέλος του.Μα μέχρι τότε,ζήσε..Μοίρασε τα κομμένα τριαντάφυλλα,απο τον κήπο της καρδιάς σου..Εκεί που εσυ νομίζεις..Χάρισε,χαρίσου..Παίξε,τρέξε,γέλασε..Φτιάξε όμορφες ιστορίες και μοίρασε τες..Ντύσε πολύχρωμα τα όνειρα σου και άφησέ τα ελεύθερα,να πετάξουν στον ουρανό..Δώσε αγάπη,χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα..Ντύσε την ψυχή σου,με τα πιο όμορφα ρούχα..Και μάθε να προχωράς..Ότι και να γίνει να προχωράς..''
Πριν προλάβω να πω μια λέξη,μου φόρεσε το χαμόγελο της και έφυγε..Έτσι ξαφνικά όπως ήρθε..
Μάζεψα την ψυχή μου,τίναξα την άμμο απο τα μαλλιά της και πήραμε μαζί το δρόμο του γυρισμού..
''Αύριο είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπής μου,ζωής''..σκέφτηκα και πάτησα αποφασιστικά το γκάζι..

''ξεκόλλα''...

...ακούω κάποιον να μου λέει ψιθυριστά..
''Είναι κανείς εκεί;''ρωτάω και η φωνή μου αφού κάνει μια βόλτα μέσα στο άδειο σπίτι,ήρθε και κάθησε μπροστά μου απορημένη.''Μπα,θα μου φάνηκε''μονολογώ και συνεχίζω να σαπουνίζω το σώμα μου,με περισσότερη μανία απο πριν.Λες και έτσι θα ξεκολλήσουν όλα τα άσχημα που ήρθαν και έγιναν ενα με το δέρμα μου.Οι μαύρες σκέψεις αφού έκαναν ενα κύκλο και σιγουρεύτηκαν οτι είμαστε μόνοι,βολεύτηκαν εκεί που έχουν στήσει τη φωλιά τους,μήνες τώρα..Μέσα στο κεφάλι μου.
''Ακούς τι σου λέω;Ξεκόλλα''..ακούω τώρα πιο δυνατά.

Ξεβολεύτηκαν και σαν να τρόμαξαν,φτερούγισαν και έφυγαν..''Τι στο καλό;''λέω.Τυλίγομαι βιαστικά με τη πετσέτα μου,σκουπίζω όπως όπως τα μαλλιά μου και με δειλά βήματα κατευθύνομαι προς τον καθρέφτη.Το είδωλο μου,χαμογελά με άνεση.''Μα..πως; Εσυ;''ψελλίζω.
''Άκου να σου πω καλή μου'',παίρνει με αυθάδεια το λόγο.''Αρκετά δεν μας σκότισες με τα προβλήματα σου;Όσο και αν προσπαθείς να τα στριμώξεις σε μικρά κουτάκια στο μυαλό σου,αυτά θα επιμένουν να βρίσκουν μικρές σχισμές και να σου βγάζουν τη γλώσσα,κορο'ι'δευτικά..Σαν τα πιτσιρίκια που προσπαθούν να τραβήξουν τη προσοχή των μεγάλων και κάνουν οτι περνάει απο το χέρι τους.Έτσι και τα δικά σου.Όσο και αν τα κάνεις οτι δεν τα βλέπεις,αυτά θα κάνουν το παν,να σου αποσπάσουν τη προσοχή.''

''Εσυ που τα ξέρεις όλα,για πες..τι πρέπει να κάνω;''του απαντώ με την ίδια αυθάδικη φωνή..
''Δεν τα ξέρω όλα.Ξέρω εσένα και αυτό μου φτάνει.Ζούμε και μεγαλώνουμε μαζί,το ξέχασες;Αντιμετώπισε τα.Κοίταξε τα στα μάτια με αποφασιστικότητα.Δείξε οτι δεν τα φοβάσαι.Οχι πια.Μη κολλάς σε καταστάσεις και γεγονότα που οδηγούν σε αδιέξοδο.Επειδή κάποτε δούλευαν όλα ρολόι,δεν σημαίνει οτι θα συνεχίσουν στο ίδιο τέμπο.Ψάξε καλά μέσα σου.Θυμήσου τι γράφαμε μαζί σε εκείνο το μικρό ροζ ημερολόγιο:''Όταν μεγαλώσω..θα γίνω..''Θυμάσαι τη λίστα που κάναμε;Βρες την ξανά.Ανακάλυψε καινούρια ενδιαφέροντα.Σαπούνισε καλά τα ταλέντα σου και άπλωσε τα στον ήλιο.Κάνε την αρχή για κάτι καινούριο.Κάτι πρωτότυπο.Ψάξε γύρω σου για συνεργάτες.Οπαδούς του ήλιου.Υποστηρικτές της θετικής ενέργειας.Κυνηγούς ταλέντων.Τους δικούς σου ανθρώπους.Αυτούς που δεν το βάζουν κάτω.Πιάνουν στις παγίδες που έχουν στήσει, τη ζωή.Και την κάνουν δικιά τους.Σβήνουν με γομολάστιχα το παρελθόν και στήνουν δουλειές,σκηνικά,ιστορίες,φιλίες,απο την αρχή.Δεν είναι και τόσο κακό να πας λίγο πίσω.Έτσι θα πάρεις φόρα,καλή μου.
Σκέψου..κορόνα γράμματα,δικά σου!''
..τα λόγια έσβησαν σιγά σιγά.Μα η φωτιά που άναψαν στη καρδιά μου,ολοένα και φούντωνε..Τώρα έμενε να βρω ξυλαράκια ζωής,για να τη συντηρήσω.Δύσκολο,μα δεν έχω και άλλη επιλογή.Παρά να μαζέψω τα κομμάτια μου ενα-ενα και να στήσω το δικό μου παραμύθι απο την αρχή.Τι και αν σε λίγα χρόνια θα αγγίξω τα σαράντα;Θα αρχίσω να σχεδιάζω,τώρα κιόλας το καινούριο μου μέλλον.Σαν τότε που έγραφα με όλη την αθωότητα των νεανικών μου χρόνων:''Όταν μεγαλώσω..θα γίνω''..
..μόνο που τώρα θα προσθέσω:''Τώρα που μεγάλωσα..μπορώ να τα καταφέρω όλα''..
(photos from weheartit)

σκόρπιες λέξεις..

Aπόγευμα Σαββάτου.20:00 ακριβώς.

Καθισμένη μπροστά απο το laptop,παρέα με ενα δροσερό καφεδάκι.Απο το παιδικό δωμάτιο,ακούγονται γέλια,πειράγματα και συζητήσεις.Λίγα εικοσιτετράωρα πριν αρχίσουν τα σχολεία και οι ζωές όλων μας κρατιούνται λίγο παραπάνω απο τη ξεφτισμένη άκρη του καλοκαιριού.Να προλάβουμε να κάνουμε τις τελευταίες βουτιές στην έρημη πια παραλία.Να περπατήσουμε ξυπόλητοι στο δροσερό πάτωμα.Να απολαύσουμε ακόμη το άρωμα αντηλιακού πάνω στο μαυρισμένο δέρμα μας.
Είναι απο εκείνες τις ήσυχες στιγμές που απολαμβάνω όσο τίποτα άλλο την παρέα σου.Στην ιδέα και μόνο οτι τουλάχιστον για λίγο ακόμη θα μπορώ να γυρίσω την πλάτη στο χρόνο και να κάνω τα δικά μου,θέλω να φωνάξω δυνατά..Το μυαλό μου είναι τόσο ήρεμο.Αισθάνομαι οτι ενα κομμάτι του,με ευγνωμονεί.Σε ενα άλλο πληθώρα λέξεων,σκέψεων και συναισθημάτων,συνωστίζονται.Περιμένουν την κατάλληλη στιγμή,να πρωταγωνιστήσουν σε μερικές αράδες.Σκέφτομαι λοιπόν οτι αυτό είναι ευλογία,για εμένα.Να μπορώ ακόμη να κουμαντάρω σαν καλή καπετάνισσα το καράβι μου.Τις στιγμές που οι σκέψεις σηκώνουν κύματα-θεριά και απειλούν την καθημερινότητα μου.Τότε-σαν-απο μηχανής θεός,οι λευκές σελίδες γεμίζουν μουτζούρες.Η δίνη των σελίδων ρουφάει αχόρταγα τα προβλήματα μου και ως δια μαγείας χάνουν μεγάλο μέρος απο τη δύναμη που ασκούν επάνω μου.Οι λέξεις γίνονται σκαλοπάτια,για να ανέβω πιο ψηλά.
Γίνονται πόρτες.Ολοκαίνουριες,φρεσκοβαμμένες.Που σε προκαλούν να τις ανοίξεις.Να δεις τι κρύβεται απο πίσω.Και κάθε φορά που γυρίζω σελίδα,αυτό το ανεπαίσθητο αεράκι που φέρνει μαζί της,αυτή η απλή κίνηση,διώχνει εντελώς μαγικά την ομίχλη απο τη ζωή μου.Μα δεν είναι εύκολο.Παραγεμίζω τα κουτάκια μου,με σκέψεις.Πολλές φορές είναι πολύ ψυχοφθόρο.Και κοπιαστικό.Το κατάλληλο κουτί,για την κατάλληλη σκέψη.Μου παίρνει μέρες,ώρες,λεπτά.Όταν λοιπόν αισθάνομαι μπερδεμένη,τότε αναγκάζω τη ψυχή μου,να ανοίξει τα μάτια της.Να μπορέσει να βγάλει απο μέσα μου,όλα εκείνα που μου κλέβουν το οξυγόνο.Αρκετές φορές,αυτό είναι εύκολο.Άλλες είναι τρομερά δύσκολο.Σαν να ξεκολλάω κομμάτια απο τη σάρκα μου.Τότε είναι που τρομάζω περισσότερο.Φοβάμαι μη σωθούν τα όνειρα μου.Μήπως δεν έχω κουράγιο να πλέξω άλλα.Καινούρια.Όνειρα φωτεινά,αισιόδοξα,γεμάτα ουσία.Όνειρα γερά.Όνειρα όμορφα.
Και τότε κάτι συμβαίνει και μου δίνει έμπνευση.Ενα γλυκό,παρατεταμένο φιλί.Μια παιδική ζεστή αγκαλιά,που τυλίγεται γύρω μου.Ενα σχόλιο σου,μια ευχή ,μια καλημέρα.Μπορεί να εμπνευστώ απο ενα τραγούδι.Παλιό,αγαπημένο.Στίχοι,πλημμυρισμένοι με μελωδία,που θα μου κρατήσουν συντροφιά,μέχρι να βάλω την τελευταία τελεία.Ενας ήλιος,το χλωμό φεγγάρι,η μάγισσα νύχτα,κάνουν μασάζ στη ψυχή μου,με βάλσαμο.Και αυτή,έτσι χαδιάρα που είναι,αφήνεται.
Μακάρι, η δύναμη των λέξεων να μου κάνει συντροφιά,για πολλά χρόνια ακόμη..
Μακάρι και εσυ,να μου χαρίζεις λίγη απο τη χρυσόσκονη σου.Απο την αύρα σου.
Μακάρι τα φιλιά,οι αγκαλιές,το νοιάξιμο,να είναι οι πρωταγωνιστές του δικού μου έργου.
Μακάρι το βιβλίο της δική μου ζωής,να γεμίσει με σελίδες ευτυχίας.
Μακάρι τα όνειρα που θα πλέξουμε μαζί,να είναι γερά και όμορφα..
Για όσο..

i wish...

''I wish I could be a bird..to fly..and fly..and fly..
with my big wings..free and carefree..''

Σκεφτόμουν τι μου αρέσει πιο πολύ,μα δεν ξέρω τι..
..ίσως το πέρασμα του αέρα μέσα στις φυλλωσιές των δέντρων,ο παφλασμός των κυμάτων στην έρημη ακροθαλασσιά.Τα γέλια που χάνονται σιγά σιγά,στην αγαπημένη μου παραλία...Το μεθυστικό άρωμα της άνοιξης,η θέρμη του καλοκαιριού που στεγνώνει τα χείλη,το απαλό άγγιγμα του ύπνου στις άκρες των ματιών μου ή το γλυκό φιλί της νιότης που περνά και χάνεται..;
Ίσως όλα αυτά μαζί ή και τίποτα ακόμα.Κυνηγάω λέξεις,στιγμές,συναισθήματα ανεβοκατεβαίνοντας στο τραίνο της ζωής.Άλλοτε νομίζω πως έχω πιάσει την άκρη του σύννεφου που τόσα χρόνια κυνηγάω και άλλες φορές τρέχω πίσω απο χαμένους ανεμόμυλους..Μου παίρνει μόλις λίγα δευτερόλεπτα για να καταλάβω οτι η ευτυχία είναι σαν τις μικρές νιφάδες.Διαρκούν ελάχιστα.Ξεψυχούν και χάνονται μόλις αγγίξουν την παλάμη σου,αφήνοντας σου μια γλύκα και μια προσμονή για την επόμενη.
Σαν πέφτει το σκοτάδι όμως και το κρύο αγιάζι φωλιάσει στην ψυχή μου... τότε τα φαντάσματα του μυαλού μου με κυνηγούν και μου κλέβουν τον ύπνο.. Εγώ δεν έχω άλλη επιλογή. Τραβώ αργά και βασανιστικά το μακρύ ανήφορο του Γολγοθά μου,κουβαλώντας το σταυρό μου,που απο την κούραση,φαντάζει ολοένα και πιο βαρύς..
Και εκλιπαρώ για λίγες ακόμη νιφάδες...

Μα αυτή τη φορά δε θα σκύψω το κεφάλι.Δεν θα τις αφήσω απλά,να με προσπεράσουν λυπημένες γιατί ήμουν απασχολημένη με τους δράκους του δικού μου παραμυθιού.Κάποτε είχα διαβάσει οτι η ευτυχία περνάει απο τα σπίτια όλων.Μα θα μπει μόνο εκεί που της έχουν ανοίξει διάπλατα την πόρτα.Εκεί που θα βρει τη δική της γωνιά για να ξαποστάσει.Λίγο.Ελάχιστα.Όσο διαρκεί ενα φτερούγισμα.Ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα στον ώμο.Μια αναπνοή.Και πάλι θα πάρει το δρόμο της για τις γειτονιές του κόσμου..Αποφασισμένη για όλα,ανοίγω διάπλατα τις πόρτες της δική μου ζωής.Ανοίγω όλα τα φώτα,βάζω το καλό μου φόρεμα,φτιάχνω και τα μαλλιά μου..Ακόμα και τα βάζα μου έβαλαν τα πιο όμορφα λουλούδια του κήπου..και περιμένω. Περιμένω.. Μα εκείνη δεν αργεί να φανεί. Ακούω απο το βάθος του κόσμου το κελαρυστό γέλιο της.Το τραγούδι της.. Αυτή τη φορά,είμαι σίγουρη,οτι θα είναι περισσότερο κουρασμένη απο την προηγούμενη φορά.Ότι θα κάτσει λίγο παραπάνω μαζί μου.Θα ξεχαστεί εδω.Και εγω θα κάνω οτι δεν ακούω το ρολόι. Που μετρά αργά και βασανιστικά τα δευτερόλεπτα.Τα λεπτά που λαχταρώ να γίνουν αιώνες. Μαζί της.. Μα εκείνη,δεν συμμερίζεται τον καημό μου.''Φεύγω''μου λέει χαμογελώντας.''Μα,τι πρέπει να κάνω για να μείνεις περισσότερο;''ψελλίζω με λύπη..
''Να με αφουγκράζεσαι,πρέπει. Ξέρεις πόσες φορές ξενύχτησα στο προσκεφάλι σου και εσύ δεν μου έδωσες σημασία;
Ξέρεις πόσες φορές χτύπησα την πόρτα σου,αλλά εσυ δεν ήσουν εκεί;
Να με νοιάζεσαι πρέπει. Να περνάς χρόνο μαζί μου. Να ανοίγεις διάπλατα την καρδιά σου, να με δεχτείς..να όπως τώρα..
Μα το κυριότερο να ξέρεις οτι σου στέλνω πάντα τα δώρα μου. Πότε μια αγκαλιά,πότε μια χούφτα λόγια αγάπης,ενα αλμυρό κύμα να σου φιλήσει τα πόδια,δυο μάτια λατρεμένα,μια καρδιά.. Στο χέρι σου είναι να με έχεις πάντα εκεί που μου πρέπει..
Και να με αφήνεις να έρχομαι πότε πότε, να χα'ι'δεύω τον πόνο σου..να σε κάνω να ξεχνάς..''

Και τότε σαν κινηματογραφική ταινία,πέρασε όλη μου η ζωή απο μπροστά μου..όλες εκείνες οι χαμένες στιγμές..οι χαμένες νιφάδες,που έπεσαν στο χώμα και έγιναν ενα με αυτό πριν προλάβω να τις νιώσω.Να αισθανθώ την αύρα τους.Να ξαπλώσουν έστω για λίγο στην παλάμη του χεριού μου..Γύρισα τα μάτια και προσπάθησα να διώξω τον κόμπο απο το λαιμό μου..
''Δώσε μου μια ακόμη ευκαιρία..''φώναξα..''Μην με αφήνεις,έτσι''..
Και τότε ο ουρανός,ο δικός μου ουρανός,γέμισε με ολόλευκες νιφάδες,που χορεύοντας έπλεξαν στεφάνι και στόλισαν τα ξανθά μου μαλλιά..μου φόρεσαν τα φτερά τους και πέταξα μαζί τους..ανάλαφρη..
Και τότε αισθάνθηκα,πραγματικά ευτυχισμένη..

λίγους μήνες πριν...

Με αφορμή ενα μέιλ που έλαβα πριν μερικές μέρες απο μια φίλη,σκέφτηκα να θυμηθούμε μαζί μια ανάρτηση που είχα κάνει στο παρελθόν και αναφέρεται στην νευρική ανορεξία.Η φίλη που γνώρισα μέσα απο το blogging,υποφέρει απο τα σχόλια που ακούει τριγύρω για τα κιλά της.Ενα εξαιρετικό κορίτσι,μα πολύ προβληματισμένο.Ένα παιδί ώριμο,έξυπνο,καλλιεργημένο.Απομονωμένη απο φίλους,δεν βγαίνει πολύ και αυτό που τη στενοχωρεί είναι ο ρατσισμός που συναντά και στο χώρο εργασίας της.Ίσως και εσυ να έχεις δει γύρω σου τέτοιες καταστάσεις. Δυστυχώς οι  περισσότεροι άνθρωποι κρίνουν πολύ αυστηρά τους άλλους.Και τους βάζουν στο περιθώριο με μεγάλη ευκολία..Ας πάμε μερικούς μήνες λοιπόν πίσω,να θυμηθούμε εκείνη την ανάρτηση..

αγαπημένο μου,ημερολόγιο..

weheartit

...η ώρα έχει περάσει και εγω αντί να βρίσκομαι στο κρεββάτι μου και να μετράω προβατάκια,κάθομαι στον καναπέ μου με τη νύχτα,αγκαλιά.Ξέρεις την αδυναμία που έχω στις νύχτες.Τις λατρεύω.Νιώθω οτι είναι καταδικές μου.Μπορώ να τους λέω τα μυστικά μου και αυτές να στήνουν αυτί.Να αφουγκράζονται τις ανησυχίες μου,να απλώνουμε μαζί τα όνειρα μου και να με τυλίγουν ζεστά οταν κρυώνω.Γιατί είναι αρκετές οι νύχτες που κρυώνω.Η ψυχή μου,τριγυρίζει γυμνή και παρακαλάει γονυπετής για ενα ρουχαλάκι της προκοπής,να κρύψει τα απόκρυφα της.Πολλές φορές,θα την ακούς που κλαίει.Που παρακαλάει για μια κουβέντα παρηγοριάς.Για ενα χάδι.Να ξέρεις, είναι αρκετές αυτές οι νύχτες.Νύχτες που τριγυρίζουν οι σκέψεις και στήνουν τρελό χορό.Με παρασέρνουν σε άγνωστα μονοπάτια  και χάνοντας τα βήματα,χάνω και το δρόμο μου.Πολλές οι πόρτες μπροστά μου.Δεν ξέρω ποια να ανοίξω..Και τότε θυμάμαι εσένα,πιστό φίλο,χρόνια τώρα.Απο τότε που ήμουν μικρό παιδάκι γνώριζες τα μυστικά μου.Άνοιγα τις σελίδες σου και ρούφαγα αχόρταγα το άρωμα σου.Μέτραγα ενα ενα τα δάκρυα μου,που είχαν βάψει τη σάρκα σου.Τοποθετούσα με σχολαστικότητα ενα ενα τα όνειρα μου στις αράδες σου.Και εσυ, ποτέ δεν με απογοήτευσες.Έστεκες εκεί,πλάι μου ακόμα και όταν έσκιζα με μανία τις σελίδες σου.Όταν σε μουτζούρωνα ξανά και ξανά.Εσυ ποτέ δεν μου κράτησες κακία.Πάντα δίπλα μου.Πότε ξάπλωνες στο κρεββάτι μαζί μου,πότε τρύπωνες κρυφά στη σχολική μου τσάντα,πότε ξεχνιόσουν κρυμμένο στη ντουλάπα μου,μακριά απο τα αδιάκριτα βλέμματα.Φίλος πιστός.Δεν μου δώθηκε ποτέ η ευκαιρία να σε ευχαριστήσω.Να σε ευχαριστήσω,γιατί μαζί σου είμαι ο εαυτός μου.Δεν χρειάζεται να αποδείξω τίποτα και σε κανένα.Δεν χρειάζεται να είμαι η δυνατή.Γιατί και εγω φοβάμαι.Δεν χρειάζεται να είμαι η χαμογελαστή γιατί και εγω έχω σύννεφα στη ζωή μου.Δεν χρειάζεται να τα δίνω όλα απλόχερα και να με αδειάζουν.Γιατί θέλω και εγω να πάρω.Μα να ξέρεις,θα συνεχίσω να πορεύομαι.Ακόμα και ξυπόλητη,αν χρειαστεί.Ακόμη και με άδεια καρδιά.Ακόμη και αυτή αν χρειαστεί να δώσω.Γι'αυτούς που αγαπώ,δίνω και την ψυχή μου όλη.Δεν θέλω ούτε ενα τόσο δα,μικρό ψιχουλάκι για μένα.Γιατί έτσι με έμαθαν,πιστέ μου φίλε...Και μπορεί όλη την ημέρα να μην πω ούτε μια στιγμή το όνομα σου,μα ξέρεις οτι οι νύχτες μου είναι ολόδικες σου.Σε κερνάω κόκκινο κρασί και τα λέμε.Σαν δυο παλιοί γνωστοί....
...Η νύχτα έχει ήδη προχωρήσει χωρίς να ρίξει μια ματιά πίσω της..Σε λίγο θα ξημερώσει.Και εγω θα πρέπει να γυρίσω σελίδα.Και να γράψω άλλο ενα κεφάλαιο,στο τετράδιο της ζωής μου.Γιαυτό σε αφήνω.Θα περάσω μια βόλτα απο τα κορίτσια μου,να τους δώσω φιλί και να διώξω τα άσχημα όνειρα απο το μαξιλάρι τους..Και εκείνα,μες στον ύπνο τους,λες και το καταλαβαίνουν, θα χαμογελάσουν ευτυχισμένα...
Καλό μας ξημέρωμα..

16 χρόνια μετά...

Aπο μικρή ονειρευόμουν το νυφικό μου.Ήμουν το κλασσικό κοριτσάκι που ήθελε να μοιάσει στην αγαπημένη της πριγκίπισσα.Ονειρευόμουν τον ενα και μοναδικό που θα ξεχώριζε απο όλους τους άλλους και θα στεκόταν για πάντα δίπλα μου.Η δημιουργία της οικογένειας υπήρχε πάντα στο πλάνο της ζωής μου,ίσως γιατί είχα σαν πρότυπο τους δικούς μου γονείς που έζησαν αγαπημένοι  για όλη τη κοινή τους ζωή.Μεγαλώνοντας,το όνειρο αυτό παραμερίστηκε απο άλλα..Όνειρα για καριέρα,ταξίδια,εμπειρίες.Μπορούσε να περιμένει.Έτσι λοιπόν το έβαλα σε μια άκρη της εφηβικής ζωής μου και το ξέχασα εκεί ώσπου τη μέρα που τον γνώρισα.

Όπως και αν είχα σχεδιάσει τον έρωτα,αυτό που έζησα εκείνη τη στιγμή,δεν συγκρινόταν με τίποτα άλλο.Ένας κόμπος έπαιζε με το στομάχι μου και τα λόγια μπλέχτηκαν μεταξύ τους,μη μπορώντας να φτιάξω μια απλή πρόταση..Απο εκείνη τη στιγμή όλα άλλαξαν.Οι προτεραιότητες, τα όνειρα,έγιναν κοινά,οι στιγμές είχαν άλλη αξία...Και εκείνο το κοριτσάκι που ήθελε να μοιάσει στην αγαπημένη πριγκίπισσα,έκανε πάλι την εμφάνιση του..Σαν σήμερα,πριν 16 χρόνια,είπα το ''ναι'',δέχτηκα να συνεχίσω τη πορεία της ζωής μου μαζί του.Παραμέρησα άγχη,αγωνίες,δυσκολίες και ακούμπησα ανακουφισμένη και γεμάτη ασφάλεια στον ώμο του.Αυτό κάνω εδω και 18 χρόνια που είμαστε μαζί.Και δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ.Πάντα ήμουν η πρώτη του σκέψη το πρωί και η τελευταία το βράδυ.Και πάντα με νοιάζεται.Μου φέρνει τον αγαπημένο μου καφέ στη δουλειά,όσο κουρασμένος και αν είναι,με παίρνει τηλέφωνο για να μου αφιερώσει το αγαπημένο μου τραγούδι,μου χαρίζει δώρα που έχω ξεχωρίσει,είναι πάντα δίπλα μου να με ακούσει,να μου κάνει μασάζ όταν η κούραση της ημέρας με έχει καταβάλει,μου μαγειρεύει,μου δίνει το φάρμακο μου,όταν είμαι άρρωστη..Γίνεται το φάρμακο μου,όταν τον χρειάζομαι...Είναι ο ήρωας μου.Ο δυνατός πατέρας των παιδιών μου..Το είδωλο και το πρότυπο μου..

Απλές καθημερινές πράξεις,που δίνουν τόσο νόημα στη κοινή μας ζωή.Σαν σήμερα πριν 16 χρόνια που ενωθήκαμε μπροστά στους αγαπημένους μας ανθρώπους,νοιώθω σαν να μη πέρασε ούτε ώρα.Ακόμα θυμάμαι τα γέλια που κάναμε με τις φίλες μου στο πατρικό μου σπίτι,λίγες ώρες πριν το μυστήριο.Τα πειράγματα,τις υποσχέσεις να μη χαθούμε, να μην αφήσουμε τη ζωή να μας δείξει ξεχωριστούς δρόμους.Ακόμα θυμάμαι την επιμονή μου να κάνω το μακιγιάζ μόνη μου,να βάλω το αγαπημένο μου lip gloss.Ήθελα να ήμουν όσο γίνεται πιο απλή,να ζήσω εκείνη τη στιγμή,όσο πιο βαθειά και ουσιαστικά γινόταν.Να μην αναλωθώ σε ανούσιες επιλογές.Ακόμα θυμάμαι τη λάμψη που είχε το νυφικό μου.Υπέροχα κοριτσίστικο,πριγκιπικό.

Ακόμα θυμάμαι τα τραγούδια που λέγαμε ενω ετοιμαζόμουν,το σκουπιδάκι που είχε μπει στα μάτια του μπαμπά και της μαμάς μου...Ακόμα θυμάμαι τις ευχές τους που έκρυψα στο βαλιτσάκι της καινούριας ζωής μου,μοναδική, πολύτιμη προίκα..Και όταν πια τα λεπτά με έφερναν ολοένα και πιο κοντά στα σκαλιά της εκκλησίας,ακόμα θυμάμαι το τελευταίο βλέμμα που έριξα πίσω.Στα ανέμελα χρόνια που άφησα εκεί στο εφηβικό μου δωμάτιο,δίπλα στις αφίσες των αγαπημένων μου τραγουδιστών.Ανάμεσα στα σχολικά μου βιβλία και στο αγαπημένο μου ημερολόγιο..Δίπλα στα σταράκια και το χιλιοφορεμένο τζιν μου..Έστειλα ενα χαμόγελο στο είδωλο μου,που με κοίταζε απο τον καθρέφτη και του έκλεισα το μάτι συνομωτικά...''Απο σήμερα το εγω γίνεται εμείς..'' του είπα και έκλεισα τη πόρτα πίσω μου,γεμάτη ανυπομονησία για το τι μου επιφύλασσε το καινούριο κεφάλαιο που  θα ξετυλιγόταν σε λίγη ώρα μπροστά μου..
16 χρόνια μετά,δεν έχω μετανοιώσει ούτε στιγμή για εκείνη  την απόφαση..


(photos from weheartit)

το νησί...

Εδω και μέρες,βλέπω συνέχεια το ίδιο όνειρο..Ξυπνάω με μια απίστευτα πρωτόγνωρη ελαφρότητα..Όλες οι αισθήσεις μου,είναι σε επιφυλακή..Μην τυχόν και χάσουν τίποτα απο όλα τα καινούρια που βιώνω..Κάθε βράδυ,η ιστορία επαναλαμβάνεται..Το καρτποστάλ του μυαλού μου,συνθέτει την ίδια εικόνα..Και εγω γατζώνομαι πάνω της,παρακαλώντας να με αφήσει εκεί..Να με ξεχάσει πίσω όταν πάρει το δρόμο του γυρισμού..Να μείνω εκεί...στο δικό μου νησί......


''Mια ακόμη μέρα,φρέσκια σαν δροσερό φρούτο,ξεκινά.Ο ήλιος έχει ήδη πάρει το δρόμο που κάνει αιώνες τώρα και στέκεται εκεί ψηλά.Παίζει καμιά φορά με κανένα σκανταλιάρικο σύννεφο,σπρώχνοντας το λίγο πιο πέρα,γελώντας σιγανά.Η χρυσή άμμος,μου καίει τα πόδια,καθώς σέρνω με αργά,νωχελικά βήματα το σώμα μου.

Βγαίνω απο την ξύλινη καλύβα που είναι το καταφύγιο μου εδω και λίγες ημέρες και κλείνω βιαστικά τα μάτια,για να μπορέσω να συνηθίσω το λαμπερό φως..Παίρνω μια βαθιά ανάσα προσπαθώντας να κλέψω και το παραμικρό μόριο του καθαρού αέρα..Nα μπορέσει να εισβάλει σε κάθε κύτταρο μου,χαρίζοντας απλόχερα, την ενέργεια του.Ενα χαμόγελο ικανοποίησης καρφιτσώνεται στο πρόσωπο μου..Το μαγιό μου,φιγουράρει πάνω στο ηλιοκαμμένο μου κορμί και ίχνη απο σταγονίτσες αλμύρας,διαγράφουν μονοπάτια.Ενας ζεστός αέρας παίζει με τα μαλλιά μου και το πρόσωπο μου είναι πιο λαμπερό και ξεκούραστο απο ποτέ..Αφήνω το βλέμμα μου να χα'ι'δέψει την παραλία μου..Είναι αυτή που ονειρευόμουν πάντα..Εκεί που θα ήθελα να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου..

google images

Κατευθύνομαι χωρίς ίχνος βιασύνης προς την αιώρα μου.Σε αυτό τον επίγειο παράδεισο άλλωστε ο χρόνος πήρε σύνταξη..Το στομάχι μου διαμαρτύρεται.Πόσο θα ήθελα εναν παγωμένο χυμό,αυτή τη στιγμή..Η ηρεμία και η γλυκειά ζέστη της ημέρας που μόλις ξεκινά,με χαλαρώνουν..Αισθάνομαι ανάλαφρη.Ασφαλής.Ξένοιαστη.Όπως τότε που βρισκόμουν κουλουριασμένη μέσα στη μήτρα της μητέρας μου...Ένα μικρό κύμα,γλύφει τα πόδια μου..Μμμ..ενα δροσερό μπάνιο,είναι οτι πρέπει αυτή τη στιγμή..Το κρύο νερό,αναλαμβάνει να ξυπνήσει το σώμα μου..Κολυμπώ για αρκετή ώρα..Ούτε και εγω δεν ξέρω πόση..Ανανεωμένη,βγαίνω απο τη θάλασσα,με μια γεύση αλμύρας στα χείλη..Πόση ομορφιά μπορεί να κρύβει τούτος εδω ο τόπος;Μια υποψία δροσιάς κατεβαίνει τρέχοντας απο τη ραχοκοκκαλιά μου..όλα τα όμορφα συναισθήματα,πασπαλισμένα με μια παράξενη γλύκα,αγκαλιάζουν τώρα το σώμα μου..''

google images

..και με αυτή την υπέροχη αίσθηση .ξυπνάω το πρωί..
Θα ορκιζόμουν οτι έχω ακόμη την αλμύρα εκείνης, της στερνής βουτιάς στα χείλη..Θα ορκιζόμουν οτι αισθάνομαι ακόμη τα χάδια του ήλιου..και κάπως έτσι,ξεκινά η μέρα μου..Και κάπως έτσι,έρχομαι ενα βήμα πιο κοντά στο πολυπόθητο καλοκαίρι,που φέτος πιο πολύ απο τις άλλες φορές αναζητώ τη συντροφιά του..Ο χειμώνας που πέρασε,ήταν βαρύ παλτό στους ώμους μου..Μα ορκίζομαι οτι αυτό το καλοκαίρι,θα το ζήσω πιο έντονα απο ποτέ..Θα γευτώ και τη τελευταία σταγόνα του και θα το αφήσω να με ξελογιάσει..Και αν κάποιες φορές μείνω λίγο πίσω και χάσω τον προσανατολισμό μου,θα αφήσω τη πυξίδα της ζωής μου,να μου δείχνει το δρόμο..Και τότε,θα γυρίζω νοερά το βλέμμα μου σε εκείνο το νησί..στο δικό μου νησί..

πες μου...

weheartit

''Πες μου ενα χαρούμενο τραγούδι για τη ζωή'' είπε το δέντρο στο αστέρι του.
-Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα,όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς!''
-Όμορφη βραδιά απόψε.Άκου πως τραγουδάει το τριζόνι! Σε λίγο θα βγει ο Αυγερινός.Σε λίγο θα ξημερώσει.Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα..Και ξαγρυπνά!
Κοιτάζει το φεγγάρι..Και ονειρεύεται..
-Σε λίγο θα ξημερώσει.Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι.Και ξαγρυπνούν.Κοιτάζουν το φεγγάρι..Και ονειρεύονται.
..Ονειρεύονται και ελπίζουν.''


(απόσπασμα απο το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη:''Το χρώμα του φεγγαριού'')

o τοίχος..έχει τη δική του ιστορία!

Eίναι απο εκείνες τις μικρές μικρούτσικες ενοχλήσεις που νιώθεις,στο στομάχι.Κάτι δεν σου πάει.Κάτι σε χαλάει.Λες ''κόκκινο'' και εννοείς ''άσπρο''.Χαμογελάς και τη ίδια στιγμή σου'ρχεται να βάλεις τα κλάματα.Μα πως γίνεται να μη σε χωράει ο τόπος;Να γυρίζεις μέρες,νύχτες λεπτά,γύρω απο τον εαυτό σου.Να ζαλίζεσαι.Να ξύνεις το κεφάλι σου και να λες:'' και τώρα τι;''

Είναι απο εκείνες τις μικρές μικρούτσικες στιγμές,που έχεις τον εαυτό σου απέναντι.Και προσπαθείς,με ότι πονηριές και τεχνάσματα και αν ξέρεις,να τον ξεγελάσεις.Μα αυτός εκεί.Πείσμα!
''Έλα..''σου λέει.''Μα μου είχες υποσχεθεί'',επαναλαμβάνει.''.Πάμε,αυτή τη φορά θα βρούμε σίγουρα τη χαραμάδα..''.Και τον πιστεύεις.Γιατί έτσι σε βολεύει.Στο κάτω κάτω,είναι ο μόνος που σε ξέρει τόσο καλά.Ο μόνος που μπορείς να εμπιστευθείς.Ο μόνος που μπορεί να σε βοηθήσει να βρείς τη χαραμάδα στο δικό σου τοίχο..

Γιατί σίγουρα έχεις ενα ψηλό,θεόρατο τοίχο, στον κήπο της δικής σου ζωής.Που σου κόβει τη θέα.Μα στην αρχή δεν το καταλαβαίνεις.Και τον φροντίζεις,δεν μπορείς να πεις.Τον βάφεις με τα χρώματα που αγαπάς,τον συντηρείς,με όλη σου τη δύναμη.Γιατί έτσι σε έχουν μάθει απο τότε που άνοιξες τα μάτια σου σε αυτό το κόσμο.ότι απο 'δω,είναι καλύτερα.Τι θέλεις τώρα να περάσεις απέναντι; Και κάθεσαι εκεί,βολεύεσαι.Μερικές φορές τον ξεχνάς κιόλας.Μα κάποιες άλλες,έρχεται απρόσκλητος ο εαυτός σου,χωρίς ίχνος συμπόνοιας και σε τραβάει απο το χέρι.Σου τον δείχνει.Έτσι  προκλητικός και αγέρωχος που στέκεται,σου ρίχνει με μανία ειρωνικές ματιές.Μα κιαυτός..Που με θυμήθηκε τώρα.Και το σκέφτεσαι μερόνυχτα ολόκληρα.Καταστρώνεις σχέδια.Τι να βρίσκεται άραγε,απέναντι;Τις βουβές νύχτες,σηκώνεσαι κρυφά και μέχρι το χάραμα,ψάχνεις σπιθαμή προς σπιθαμή τον τοίχο.Για να βρείς μια μικρή μικρούτσικη χαραμάδα.Μήπως και μπορέσεις να χωρέσεις τα μάτια σου και κλέψεις λίγο απο ''το απέναντι''.Γιατί αυτό το απέναντι έχει μια γλύκα βρε παιδί μου.Σαν παγωτό βανίλια,μέσα στη ζέστη που ακόμα και το καλοκαίρι ζαλίζει.Σαν μια δροσερή φέτα καρπούζι,που σου δίνει κατακόκκινα φιλιά,βάφοντάς τα..Σαν ενα μικρό κουκουτσάκι,που έχει σφηνώσει στη χιλιοφορεμένη σαγιονάρα σου,που μυρίζει αντηλιακό και άμμο..Νομίζεις οτι είναι πάντα εκεί.Αλλά δεν ξέρεις οτι μπορείς να το ξεκολλήσεις με ενα τσακ.Που στο τέλος δεν θα σου κοστίσει και τίποτα..Νύχτες ολόκληρες,ξαγρυπνάς,ξεφυσώντας.''Αν μπορώ με ενα τσακ,να κάνω τόσα πράγματα,τότε γιατί δεν μπορώ να περάσω και το δικό μου τοίχο; Με ενα τσακ..''..

Ισως γιατί καταβάθος,φοβάσαι το ''απέναντι''.Νομίζεις οτι οι αποσκευές σου δεν θα χωράνε όλα αυτά που θα συναντήσεις.Και έτσι κοιτάς ευθεία.Κοιτάς μόνο αυτά που θέλεις.Και κάνεις ενα κουβάρι όλα αυτά που νομίζεις άχρηστα.Και τα πετάς..Και μπορεί να ψάχνεις,αυτή τη μικρή μικρούτσικη χαραμάδα,για να πάρεις έστω μια γεύση.Να γλύψεις λίγο απο το παγωτό που λέγαμε.Φοβάσαι μην τυχόν και λερωθούν τα ρούχα σου.Μην σκονίσεις τα καλά σου παπούτσια..Και τι θα πουν οι άλλοι,μου λες;Και έτσι περνάς μια ζωή  ξαγρυπνώντας και  σκαλίζοντας με το μικρό σου το νυχάκι,τη δική σου χαραμάδα.Μπας και προλάβεις να ρουφήξεις λίγο απο την ενέργεια του ''απέναντι''..Και χάνεις όλες τις συνομιλίες του φεγγαριού,με τη ζωή..όλα τα ερωτικά ραβασάκια της νύχτας με το καλοκαίρι.Και συνεχίζεις να κοιτάς μόνο ευθεία.Μα ξεχνάς να κοιτάξεις και λίγο ψηλά.Ξεχνάς οτι ο ήλιος,λάμπει το ίδιο δυνατά και εδω και απέναντι..Και είσαι τόσο απασχολημένη,που δεν τον αφήνεις να σου χρωματίσει τα μάγουλα,να σου ζεστάνει τους κρύους ώμους σου,να στεγνώσει τα δάκρυα σου,να σε ξελογιάσει..Είσαι τόσο απασχολημένη,με το να συντηρείς το μύθο του δικού σου τοίχου..

Μπορείς να τα αλλάξεις όλα..Τώρα...
.. Aυτή τη μικρή μικρούτσικη στιγμή..Έτσι απλά με ένα τσακ..Έτσι απλά,κοιτώντας και λίγο ψηλά..
..Γιατί το ''εδω και το απέναντι'',το χωρίζουν μόνο δυο λέξεις..


(photos from weheartit)

το μυστικό σου σημειωματάκι...

''...Είναι μερικοί άνθρωποι,που δεν μπόρεσαν ποτέ να διαβάσουν το μυστικό σημείωμα που άφησε μέσα τους ο Θεός.Δεν είχαν το απαιτούμενο φως για να το διαβάσουν.Και το άφησαν διπλωμένο να κιτρινίζει σ'ενα κρυφό συρταράκι της ψυχής τους.Είναι μερικοί άνθρωποι,που όταν πέσει στα χέρια τους η χαρά,δεν ξέρουν πως τους ανήκει.Και σαστίζουν.Την φέρνουν απο δω,τη γυρνάνε απο κει,ώσπου ανοίγουν ενα λάκκο και τη θάβουν,όπως κάνουν με τα κόκκαλα, τα σκυλιά.

weheartit

Είναι μερικοί άνθρωποι,που πίστεψαν αλήθεια,οτι ο Θεός,αγαπάει τους μουτρωμένους.Χαρά σ'αυτούς,που γέμισαν τη ψυχή τους και διάβασαν τραγουδιστά το μυστικό τους σημειωματάκι.Αν το 'σκισαν μετά,αν το 'καψαν,το έκαναν μόνο και μόνο για το κέφι τους.Για να κλείσουν μάτι στο Θεό.Χαρά σ'αυτούς που πιάστηκαν στο δόλωμα της ζωής και σπαρτάρισαν, μέσα στα δίχτυα της.Αν τα τρύπησαν μια στιγμή και ξαναβγήκαν στο πέλαγος,το 'καναν μόνο και μόνο για να'χουν τη χαρά,να ξαναπιαστούν...''


(απόσπασμα απο το βιβλίο:''Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα'',της Αλκυόνης Παπαδάκη)

γράμμα στον έφηβο εαυτό μου...

''Aγαπημένη μου..
Διάλεξες την κατάλληλη στιγμή για να διαβάσεις αυτό το γράμμα.Ίσως στη τρυφερή ηλικία που είσαι,όλα τούτα να σου φαίνονται πολύ μακρινά αλλά πίστεψε με,δεν είναι.Μπορεί τώρα να σε κουράζει το σχολείο,οι καθημερινές υποχρεώσεις αλλά σκέψου οτι πολύ αργότερα,θα καταλάβεις οτι ήταν απο τα πιο ξένοιαστα χρόνια της ζωής σου.Πολλά ευχάριστα θα σου συμβούν αλλά και πολλά δυσάρεστα επίσης.Ανήκεις στη γενιά ''του φοίνικα''.(Θα σου εξηγήσω αργότερα..)

Θα έχεις λίγους φίλους και καλούς,που θα τους κουβαλάς μέχρι τα γεράματα σου.Θα μοιράζεσαι τόσα πολλά μαζί τους,που θα χρειαστείς μια ολόκληρη ζωή για να τα εξιστορήσεις.Μπορεί να έχεις ταξίδια,εκδρομές,πάρτυ μέχρι το πρωί ,γραμμένα στη wish list του μυαλού σου,αλλά ο φτερωτός θεός θα έχει άλλα σχέδια για εσένα.

Οι προτεραιότητές σου,θα αλλάξουν.Θα δημιουργήσεις μια ευτυχισμένη οικογένεια και δυο όμορφα και γερά παιδιά,θα προστεθούν στο οικογενειακό σου άλμπουμ.Θα κάνεις και όλα αυτά που είχες κατά νου,αλλά μαζί τους.Και πίστεψέ με,θα είσαι τόσο ευτυχισμένη που υπάρχουν.Οι μέρες και οι νύχτες σου,θα είναι αφιερωμένες σε αυτούς που αγαπάς.Το σπίτι σου,θα είναι έτσι όπως το φαντάστηκες.Ψηλά στο βουνό,μεγάλο και φωτεινό Και τα βάζα του,θα είναι πάντα γεμάτα αγάπη!Θα είσαι τυχερή γιατί δεν θα χρειαστεί να ''δουλέψεις''ποτέ!Γιατί θα ασχοληθείς με αυτό που αγαπάς περισσότερο.Έτσι για μια ζωή,θα κάνεις το ''χόμπυ''σου..Aνήσυχη και δημιουργική όπως είσαι,θα καταπιάνεσαι με πολλά.Μερικές φορές θα τα καταφέρνεις,άλλες όχι και τόσο..

Μα πάντα θα προσπαθείς,δεν θα το βάζεις κάτω.Θα δημιουργήσεις και ενα blog.''Μystickland'',θα είναι το όνομα του και για εσένα θα σημαίνει πολλά.Θα ''γνωρίσεις''και πολλές φίλες και θα συζητάτε για όλα αυτά τα μικρά και χαριτωμένα που κάνουν τη ζωή σας oμορφότερη.Θα σε πάρουν απο το χέρι όμως όταν το έχεις ανάγκη και θα σου δείξουν εναν άλλο δρόμο,αυτό της συντροφικότητας και της ελπίδας.Γιατί θα τα χρειαστείς όλα αυτά.Είπαμε,ανήκεις στη γενιά του φοίνικα.Θα συμβούν πολλά δυσάρεστα γύρω σου,όμως ακόμα και αν όλα χαθούν,εσύ πρέπει να μαζέψεις τις στάχτες σου και να ξεκινήσεις πάλι απο το μηδέν.Ίσως να σε έμαθαν οτι μπορεί να έχουμε οτιδήποτε θελήσουμε χωρίς κόπο,μα αυτό, θα το ''πληρώσεις''.Θα χρειαστεί να αναθεωρήσεις, πολλά πράγματα.Θα εκτιμήσεις περισσότερο της βραδιές με φίλους,το σινεμαδάκι της γειτονιάς,το άρωμα του ψημένου ποπ κορν,τις ''φιλοσοφικές''βραδιές δίπλα στο τζάκι,παρέα με ενα ποτήρι κρασί και καλούς φίλους..Θα γίνεις πολύ πλούσια!Η περιουσία σου,θα είναι καλοκαιρινές αγκαλιές,βλέμματα με ουσία,φιλιά και σκέψεις αγνές και καθαρές!Πολλοί άνθρωποι,θα συνταξιδέψουν μαζί σου,μα αυτοί που θα αξίζουν μια θέση δίπλα σου,είναι λίγοι.Μην ανησυχείς!Θα τους καταλάβεις,απο το βλέμμα τους..Θα είναι ευθύ και καθάριο!Υποσχέσου μου,οτι θα έχουν πάντα μια θέση στη καρδιά σου!!

Να θυμάσαι πάντα,οτι θα πρέπει να χαμογελάς.Τίποτα δεν είναι μόνο κακό ή μόνο καλό..Πάντα πρέπει να βλέπεις λίγο πιο πέρα..Θα αγαπήσεις και θα αγαπηθείς πολύ..Θα πονέσεις,θα κλάψεις,αλλά θα σηκωθείς και θα τρέξεις λίγο γρηγορότερα απο τις άλλες φορές..Λυπάμαι που θα σου το πω,αλλά θα χάσεις και τους δυο σου γονείς,μαζί..Μπορεί να νομίζεις οτι θα είναι για πάντα δίπλα σου,αλλά δυστηχώς,δεν ισχύει κάτι τέτοιο.Θα πονέσεις πολύ γιαυτό,αλλά όσο και αν σου φαίνεται περίεργο,κάποια στιγμή ο πόνος θα απαλύνει τις γωνίες του.Και αυτό θα γίνει,αν πάντα τους έχεις στη καρδιά σου.Έτσι δεν θα φύγουν ποτέ,απο δίπλα σου..Γιαυτό,τελειώνοντας αυτή  την ανάγνωση,πήγαινε και χάρισε τους μια τεράστια αγκαλιά..το αξίζουν,για όλα αυτά που σε δίδαξαν..
Σε φιλώ,
ο ενήλικος εαυτός σου''....
(photos from weheartit)